Opisywany taras, mimo stosunkowo niewielkiej powierzchni ok. 15 m2 (fot. 1) nie był łatwy do zrealizowania. Jego poprawne wykonanie wymagało rozwiązania wielu problemów technicznych. Poziom warstwy użytkowej znajdował się kilkadziesiąt centymetrów nad gruntem, co wymusiło zaprojektowanie schodów łączących go z otaczającym terenem. Dodatkowo próg drzwiowy okna tarasowego miał być bezbarierowy.

Chociaż taras na gruncie zazwyczaj wykonuje się jako płytę żelbetową ułożoną bezpośrednio przy budynku, w tej sytuacji konieczne było posadowienie konstrukcji na fundamentach. To wariant bardzo rzadko stosowany, jednak w tym przypadku zdecydowanie najlepszy. Realizację tarasu podzielono na dwa etapy: najpierw zrobiono i zaizolowano fundamenty, potem ułożono i uszczelniono płytę konstrukcyjną, wykonano detale oraz schody.

Fundamenty tarasu

W momencie budowy ścian fundamentowych tarasu izolacja przylegającej ściany fundamentowej budynku była już zrobiona. Ponieważ izolacja ścian tarasu musi się łączyć z izolacją ścian budynku, wykonano ją z masy KMB, aby można było zastosować taśmy uszczelniające. Ścianę fundamentową oddylatowano od konstrukcji tarasu płytami z polistyrenu ekstrudowanego (pełniącymi równocześnie funkcję termoizolacji).

Zaizolowano fundamenty tarasu. Izolację poziomą wykonano w dwóch miejscach – na wierzchu ław fundamentowych oraz na wierzchu ścian fundamentowych, pod płytą nośną tarasu. Następnie połączono ją z izolacją pionową ściany budynku. Izolację pionową ścian fundamentowych tarasu ułożono na ich zewnętrznych i wewnętrznych powierzchniach, a następnie połączono z izolacjami poziomymi, a także z istniejącą izolacją pionową budynku.

Do izolacji zewnętrznych fragmentów ścian fundamentowych wystających nad poziom gruntu zastosowano elastyczny szlam cementowy. Pozostałe części ścian zabezpieczono grubowarstwową masą polimerowo-bitumiczną (KMB). Połączenie obu materiałów wykonano na zakład ok. 15 cm, przy czym masę KMB nałożono na związaną warstwę szlamu. W pierwszej kolejności zaizolowano ściany nad poziomem terenu. Jako ochronę izolacji pionowej zastosowano cienkie płyty ze styropianu.  Grunt pod płytą tarasową zagęszczano warstwami o gr. 20–30 cm. Ostatnie 25–30 cm wykonano jako warstwę przerywającą podciąganie kapilarne z płukanego kruszywa o uziarnieniu 8–16 cm i przykryto geowłókniną.